film

Na zawsze – film by Henry Jaglom

   Niewiele jest takich filmów, a szkoda. Niby nic się nie dzieje, fabuła banalna, ale za to jest czego posłuchać. Oczywiście można uznać, że to takie tam bredzenie, a jednak film ogląda się do końca.

  Dlaczego Judy pewnego dnia postanowiła rozwieźć się z Davidem? Bo byli złym małżeństwem, źle ją traktował, nie kochał, była nieszczęśliwa? A może po prostu było jej za dobrze, za bezpiecznie i znudziło ją to całe szczęście? W każdym razie odchodzi, a David nie potrafi jej zatrzymać.

  Spotykają się po dwóch latach, żeby formalnie przeprowadzić rozwód, ale nie wyglądają jak para, która naprawdę chce to zrobić. Notariusz zabiera im dokumenty i każe przyjść w poniedziałek do kancelarii, jeśli nadal nie zmienią zdania. Judy i David mają przed sobą weekend na decyzję. Przyjeżdżają do nich dawni przyjaciele i wszyscy się cieszą, że Judy jest u Davida. Judy w sumie też się cieszy, nawet się wzrusza. Jedzą, pływają w basenie, tańczą, rozmawiają, wymieniają się myślami, ale wciąż nie wiadomo, co będzie z rozwodem. Pytanie „czy jesteś szczęśliwa/szczęśliwy?” pada tam bardzo często, a każdy ma na ten temat coś do powiedzenia.

   To jest film aktorski – do posłuchania. Nie wiem, jaki miał budżet, ale na pewno niewielki, bo wszystko dzieje się w jednym domu z ogrodem, a reżyser i autor scenariusza, to również główny bohater – David. 101 minut przysłuchiwania się rozmowie.  Obawiałam się, że nie dam rady tego obejrzeć, a jednak wciągnął mnie. Świetna Patrice Townsend (Judy), bez makijażu, naturalna, prawdziwa, i Jaglom (David)  w tej nietypowej konwencji też się sprawdził. Jest tu dodatkowy smaczek – Jaglom i Townsend byli przez kilka lat małżeństwem, ale rozwiedli się zanim powstał ten film.

   A powstał w 1985 roku, czyli jest już bardzo pełnoletni, jednak nic nie stracił na aktualności. Cała ta „rozmowa” mogłaby się spokojnie odbyć dzisiaj, jak i za lat pięćdziesiąt, bo ludzie nadal będą szukać odpowiedzi na te same pytania.

na zawsze Jaglom

   Sam Henry Jaglom jest ciekawą postacią. Stał po obu stronach kamery, grał w teatrze, filmie, serialach, aż pewnego dnia obejrzał jakiś włoski film ( nie wiem jaki, ale bardzo go poruszył) i stwierdził, że chce być reżyserem. Jego pierwszym filmem było „Bezpieczne miejsce” (1971). Jaglom ma dzisiaj 80 lat.

„Na zawsze” nie ma nawet opisu na Filmwebie. Obejrzało go 50 osób 🙂 7 gwiazdek za oryginalność i dialogi. I za brak efektów specjalnych.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s